Wie is John Ternus? Alles over de opvolger van Tim Cook

De CEO van Apple, Tim Cook, heeft zojuist aangekondigd om in september een stap terug te doen. Zijn opvolger wordt John Ternus – maar wie is deze ingenieur, welke rol speelde hij tot nu toe binnen Apple?

De omstandigheden voor Apple’s presentatie van een historische productinnovatie op 10 november 2020 waren allesbehalve ideaal. De COVID-19-pandemie verspreidde zich razendsnel en de wereldeconomie zakte weg in een diepe recessie. Ondanks de ongunstigeomstandigheden wilde CEO Tim Cook het ‘One More Thing’-evenement niet afzeggen.

John Ternus, het hoofd van de hardwaredivisie, maakte zijn belangrijkste publieke optreden tot nu toe: hij presenteerde de eerste Macs met Apple’s eigen chips. Ze bliezen nieuw leven in de al lang bestaande productcategorie en zorgden ervoor dat de voorgaande Intel-Macs er van de ene op de andere dag verouderd uitzagen.

Cook beperkte zich tot een korte opening: ‘Dit is een belangrijke dag voor de Mac en voor Apple. Vooruitgang van deze omvang is alleen mogelijk als je gedurfde veranderingen doorvoert.’ Daarna liet hij het podium over aan de jonge ster Ternus. Sindsdien is er herhaaldelijk over de fanatieke zwemmer uit Californië gesproken als nieuwe CEO van Apple – en op 20 april 2026 werd deze langverwachte overgang officieel.

Prominente keynote-optredens worden bij Apple niet aan het toeval overgelaten: ze dienen niet alleen om producten te introduceren, maar ook om de leidinggevenden te presenteren. Zo’n presentatie is niet alleen gericht op Apple-fans en klanten, maar ook op de raad van bestuur (board of directors) en investeerders van Apple. Leden van het management moeten bewijzen of ze overtuigende communicatieve leiders zijn en complexe technische kwesties kunnen overbrengen aan een wereldwijd publiek.

John Ternus had zijn vuurdoop tijdens het ‘One More Thing’-event. Voor de toen 45-jarige was het optreden een hoogtepunt in zijn carrière, die tot dat moment weinig spectaculair was geweest.

Ternus is in 1997 afgestudeerd aan de Universiteit van Pennsylvania met een bachelor in werktuigbouwkunde. Daarna werkte hij bij Virtual Research Systems, waar hij zich richtte op virtual reality-technologieën.

In 2001 ging Ternus bij Apple aan de slag als hardware-expert. Op dat moment zat het bedrijf midden in een periode van veranderingen. Vier jaar eerder was de legendarische medeoprichter van het bedrijf, Steve Jobs, teruggekeerd om Apple te redden van een dreigend faillissement.

Ternus hield zich aanvankelijk bezig met het binnenwerk van de Macs. Hij richtte zich op de mechanische structuren en het thermisch beheer. De iMac G4 (2002) en de PowerBook G4 Aluminium (2003) zijn mijlpalen in Apple’s geschiedenis. De iMac met zijn bolvormige basis en draaibare beeldschermarm was alleen mogelijk met complexe mechanica en een geavanceerd koelsysteem. En in de PowerBook G4 gebruikte Apple voor het eerst een aluminium behuizing – materiaal dat ook 22 jaar later nog gebruikt wordt.

Ternus speelde een sleutelrol in de ontwikkeling van beide producten en viel waarschijnlijk positief op. In ieder geval mocht hij vanaf 2006 een aantal teams leiden bij de ontwikkeling van Macs. Ternus moest er ook voor zorgen dat de veeleisende ontwerpen van toenmalige hoofddesigner Jony Ive realiteit konden worden.

Om de rol van John Ternus beter te begrijpen, is het de moeite waard om terug te blikken op de organisatiestructuur van Apple ná de terugkeer van Steve Jobs eind 1996. Onder de vorige Apple-CEO’s John Sculley, Michael Spindler en Gil Amelio was het bedrijf organisatorisch gescheiden: elke productlijn (Mac, Performa, Newton) had zijn eigen teams, zijn eigen budgetten en zijn eigen teamleiders die mini-CEO’s waren. Steve Jobs wilde het tegenovergestelde: Apple moest zich gedragen als een startend bedrijf, niet als een gevestigd groot bedrijf. Eén team, één winst- en verliesrekening voor alles.

Jobs geloofde erin dat echte innovatie alleen ontstaat als ontwerp, engineering en productie in elkaar overlopen. In een interview in november 2003 legde de medeoprichter van Apple uit dat de meeste mensen de fout maken te geloven dat design alleen over uiterlijk gaat. ‘Mensen denken dat het iets oppervlakkigs is – dat de ontwerperseen doos krijgen met daarbij de opdracht: ‘Zorg dat het er goed uitziet! Dat is niet hoe wij design zien. Het gaat er niet alleen om hoe iets eruitziet en aanvoelt. Design gaat over hoe het werkt.’

Om deze visie te realiseren, ontwikkelde Jobs een procesketen van vier stappen waarin Ternus in de loop der jaren een steeds belangrijkere rol zou gaan spelen. Sinds de introductie van de iMac (1998) begint elk Apple-product met het Industrial Design (ID), dat jarenlang door Jony Ive werd beheerd. In deze eerste fase ontstaat de creatieve visie. In de tweede fase gaan de technici van Product Design (PD) het product zo construeren dat deze visie realiteit kan worden.

Toen Ternus in 2013 werd gepromoveerd tot Vice President Hardware Engineering, werd het voor de buitenwereld duidelijk dat hij verantwoordelijk was voor dit belangrijke PD-deel. Manufacturing Design (MD) speelt een rol in de derde fase van de procesketen. Dit gebied zorgt ervoor dat Apple het nieuwe product nauwkeurig en schaalbaar kan produceren.

De laatste schakel in de vier stappen tellende procesketen is Operations (Ops), dat ervoor zorgt dat de complexe toeleveringsketens werken en dat de massaproductie op rolletjes loopt. Tim Cook perfectioneerde de Ops-divisie – destijds als Chief Operating Officer (COO). Na Cooks promotie tot CEO nam manager Jeff Williams de verantwoordelijkheid voor operations over. Williams werd eerst ook gezien als kandidaat voor de positie van Apple-CEO na Cook, maar heeft het bedrijf eind 2025 verlaten. Als nieuwe Chief Operating Officer is de weinig bekende Sabih Khan nu verantwoordelijk voor zowel Manufacturing Design als Operations.

Sinds de introductie van deze procesketen aan het eind van de jaren negentig is er een duidelijke verschuiving geweest. Jarenlang was Jony Ive de centrale figuur die binnen het Apple-managementteam verreweg de nauwste band had met Steve Jobs. De Britse hoofdontwerper genoot volledige artistieke vrijheid om de esthetische en ergonomische aspecten van de nieuwe producten te bepalen. John Ternus en zijn teams waren de belangrijkste technische partners bij het vertalen van Ives ontwerpconcepten naar echte hardware.

Het was vaak een kwestie van compromissen vinden zonder het ontwerp te vernietigen. Uiteindelijk moesten Ives concepten realiseerbaar, stabiel en geschikt voor massaproductie zijn. Dit ging niet zonder conflicten. Maar naar buiten toe verliepen de discussies over de hardware min of meer geruisloos – deels omdat John Ternus duidelijk niet het type lijkt om confrontaties op scherp te zetten. Hij geeft de voorkeur aan pragmatisme en compromissen.

Daarentegen verliep de discussie over het ontwerp van Apple-software vanaf 2011 niet zo vreedzaam. Aanvankelijk botsten de ideeën van het toenmalige hoofd software Scott Forstall en Jony Ive over de toekomstige stijlrichting na de dood van Steve Jobs. Forstall gaf de voorkeur aan bedieningselementen die eruitzagen als echte objecten (skeuomorfisme), zoals virtueel leren stiksel in de kalender of een houten plank in de iBooks-app. Volgens hem bevorderde de realistische stijl, die Jobs ook waardeerde, de intuïtieve bediening. In de ogen van Ive was realisme achterhaald en bovendien smakeloos.

De machtsstrijd tussen Forstall en Ive werd uiteindelijk beslist door de mislukte introductie van Apple Kaarten in iOS 6. De ambitieuze kaartendienst zat vol ernstige fouten en was het onderwerp van veel spot. Forstall werd verantwoordelijk gehouden voor de PR-ramp en ontslagen – deels omdat hij weigerde een publieke excuusbrief te ondertekenen. De brief droeg toen de handtekening van Tim Cook, die toen net de nieuwe CEO van Apple was. Ive had nu de vrije hand om het ontwerp van iOS radicaal te moderniseren in versie 7.

De triomf van Ive was echter geen lang leven beschoren – ook omdat de ideeën van de hoofdontwerper steeds vaker leidden tot producten die technisch gezien de grenzen opzochten en vatbaar waren voor fouten. Ives eis om Apple-producten om esthetische redenen steeds dunner te maken, bleek bijzonder twijfelachtig. Zelfs John Ternus en zijn hardwareteam waren niet in staat om de bijkomende problemen op te lossen.

Toen de toetsenborden van de MacBook vanaf 2015 opnieuw werden ontworpen, leidde dit tot het grootste debacle. Tot dan toe vertrouwde Apple op het beproefde schaarmechanisme, waarbij twee kruisende gewrichten de toetsen laten bewegen. Op aandringen van Ive verving het hardwareteam dit ontwerp op de MacBook 12-inch door een speciaal gevormd, wijd uitgespreid gewricht. Dit ‘vlinder’-toetsenbord maakte het mogelijk om de MacBook een paar millimeters dunner te maken. Het ontwerp bleek in de praktijk echter te foutgevoelig. Zelfs de kleinste deeltjes konden de toetsen blokkeren. Stof of kruimels die onder de toetsen terechtkwamen, waren moeilijk of onmogelijk te verwijderen.

Deze ‘Butterfly Gate’ schaadde niet alleen de reputatie van Apple, maar kostte het bedrijf ook veel geld. Reparaties onder garantie waren erg tijdrovend omdat het toetsenbord geïntegreerd was in de onderkant van de MacBook en de fabrikant daardoor ook de batterij, het chassis en het trackpad moest vervangen. Het was niet ongewoon voor gebruikers om de onderkant meerdere keren te laten vervangen, omdat de fout zich direct na vervanging opnieuw voordeed.

Apple wachtte tot november 2019 om de vlindertechnologie definitief af te zweren en terug te keren naar het beproefde schaarmechanisme voor nieuwe MacBooks. Jony Ive was waarschijnlijk niet meer actief betrokken bij deze beslissing: In juni 2019 kondigde de Brit aan dat hij Apple aan het einde van het jaar zou verlaten om zijn eigen ontwerpstudio LoveFrom op te zetten. Ive had blijkbaar geen zin meer om de bestaande productcategorieën elk jaar met kleine veranderingen opnieuw te ontwerpen en reageerde ook op het feit dat de ontwerpafdeling binnen Apple steeds meer macht kwijt was geraakt.

Er is echter geen bewijs dat Ternus actief heeft ‘geholpen’ aan het vertrek van Ive. Het hoofd hardware geldt in ieder geval als uiterst loyaal. Ternus en zijn productontwerpers konden zich door het vertrek van Ive echter richten op een nieuwe interpretatie van Steve Jobs’ motto ‘Design is how it works’ – vooral omdat er sinds het vertrek van Ive geen echte ontwerpgoeroe meer bij Apple is.

In plaats van een radicaal, minimalistisch ontwerp richt Apple zich op zaken als robuustheid en gebruiksvriendelijkheid, en komt het ook tegemoet aan de lang gehoorde wensen van veel klanten. Hieronder vallen details zoals fysieke functietoetsen of meer aansluitingen op Macs. Omdat behuizingen nu ook dikker mogen zijn, nam ook de repareerbaarheid van sommige apparaten toe.

Apple onderbouwde deze koerswijziging begin 2021 met de promotie van Ternus tot Senior Vice President Hardware Engineering. Sindsdien is hij ook verantwoordelijk voor veruit het belangrijkste product, de iPhone. Oorspronkelijk was hij verantwoordelijk voor de Mac, iPad en AirPods. De spectaculaire vooruitgang die werd geboekt met de eigen chips van het bedrijf, stelde Ternus in staat om ontwerpconcepten te realiseren waarmee Apple klanten kon verrassen. Dit zijn onder andere de minuscule maar zeer krachtige Mac mini M4, de hoogwaardige iPad Pro met oled-scherm en nog recenter de iPhone Air en iPhone 17 Pro.

De concurrentie slaapt echter niet. Vooral Chinese spelers, zoals Oppo, zijn vooruitstrevend met opvouwbare en extreem dunne smartphones waar Apple nog niet aan kan tippen. Maar ook aan de softwarekant rammelt het: de lancering van de nieuwe designtaal Liquid Glass verliep niet helemaal zonder kritiek. Het feit dat er nu een instelling is om de transparantie van Liquid Glass in te stellen, zegt genoeg over hoe controversieel het nieuwe design is. Het bedrijf staat ook onder druk om goede functies op het gebied van AI te leveren. Dit is zeker niet alleen een softwarekwestie, maar ook een uitdaging voor de hardwareafdeling, die steeds meer prestaties moet leveren voor lokale AI-berekeningen.

Het toekomstige onderwerp ‘spatial computing’ blijft ook een groot project: de dure en zware Vision Pro heeft tot nu toe maar een piepklein publiek gevonden – een probleem waarvan de oplossing ook vooral een uitdaging is voor productontwerpers. En Apple’s aanbod van wearables met Watch en AirPods stagneert al enige tijd zonder grote revoluties.

Nu duidelijk is dat Ternus écht de opvolger wordt van Tim Cook, wordt hij degene die voor uitdagingen van een heel ander kaliber komt te staan. Om de grote afhankelijkheid van de iPhone te verminderen, is er een baanbrekende ‘One More Thing’ nodig die de massa ook enthousiast maakt, en aanzet tot kopen. De steeds moeilijker wordende onderhandelingen met de Europese Unie, China, India en ook met de Amerikaanse regering over regelgeving, markttoegang en investeringen vereisen vooral veel diplomatieke vaardigheid.

Ternus zal daarom de uitdaging aan moeten gaan om niet alleen als ingenieur, maar ook als politieke speler in het openbaar te verschijnen. Als productvisionair zal het hoofd hardware-engineering waarschijnlijk een voorsprong hebben, omdat hij de apparaten tot in het kleinste detail kan overzien – en daarmee ook de belangrijkste inkomstenbron van het concern. Cook zou hem daarbij kunnen ondersteunen. Wat er ook gebeurt, na het vertrek van Tim Cook als CEO op 1 september 2026 breken spannende tijden aan voor Apple.